Wijvenblogs

Het speelde zich allemaal af in de tuin van de buren.Zij liep wulps over het pad. Met zijn drieën volgden ze haar. Hun blik glom van lust. De grootste

Lees verder...

Reageer...

Voor de Sara-fans: volgende week gaat het allemaal gebeuren! Dan transformeert ons lelijke eendje in Veerle Baetens..
Het resultaat zal ongetwijfeld al eerder op youtube te vinden zijn. (Ik weet van niks maar je kan gewoon zoeken op sara simon )

Of het nadien nog spannend gaat zijn zullen we moeten afwachten.

Gisteren nuttigden wij ons middagmaal in de Kastard, want de vorige keer dat we dat van plan waren, was hij gesloten. Zij die het restaurant der Sint-Lucasstudenten regelmatig bezoeken, weten ook dat ze daar geinige papierkes hebben om onder uw bord te leggen. “In Ingliesch” kan helpen tijdens ongemakkelijke stiltes.

• Browser - Scheerapparaat voor wenkbrauwen
• Collector - Familie van Hannibal
• Exitpoll - (westvlaams) “Ik zie het Paul!”
• Floppy - Schijfje van Bart Kaëll
• Hacken - Ideaal om uw oprit af te sluiten tegen ongewenst bezoek
• Lay-out - Iets langer in bed blijven liggen
• Multiple choice - Paringsritueel van gekend blondje
• Website - Plaats in de tuin waar spinnen massaal aan het bouwen gaan

Er heeft ook een keer iets gelegen over Roodkapje. De details herinner ik me niet meer, maar het was ook een goeie.

Zie, da's nu eens een goede reden om wat vaker je ogen te laten nakijken, deze reclameposter van het Braziliaanse merk Artfoco. Er bestaan trouwens ook versies die meer op een mannelijk publiek gericht zijn...

dit

Hoera voor de anonieme vinder, zie twee berichten hieronder!
En btw: het zou met vrede te maken hebben ook nog. Dat wist ik niet meer.

De laatste maanden bereikt ons nogal wat negatieve berichtgeving uit Italië. De aanslepende afvalproblematiek in Napels, de (wellicht daaruit voortvloeiende) dioxinebesmetting van (buffel)mozzarellakaas, chemicaliën in goedkope wijn en het mengen van andere druivensoorten onder de "exclusieve" Sangiovesedruif van de Toscaanse "Brunello di Montalcino". Bij een lekker glaasje Italiaanse wijn en

Zeg nu nog eens dat de Gentse studenten niet sportief zijn!  Gisteren om 11u30 werd op het Sint-Pietersplein het startschot gegeven voor een 12-uur durend event, de 12-urenloop (het woord zegt het zelf, nietwaar).  Samen met Filologica, Slavia, VGK, KHK en OAK liep ook het KMF mee in het Blandinia-team.  De bedoeling was om in 12 uur tijd zoveel mogelijk rondjes te lopen, één loper per team, per keer.  Estafette dus.

Winnen was zeker niet ons doel, er een gezellige bedoening van maken wel.  Een tent met daarin wat zetels, verse soep, water voor de lopers en jenever voor de supporters was meer dan voldoende om het een geslaagde dag te maken.  Onze truitjes met nr.22 erop waren telkens in gebruik, zodat we uiteindelijk maar liefst 698 rondes (waarvan eentje van mezelf en een stuk of 10 van K.) op ons conto hebben staan, slechts een 30-tal minder dan de LO-studenten, het HILOK, waarmee we op de 4de plaats terechtkwamen.  Meer dan respectabel voor Blandinia!   De winnaars waren na vijf jaar weer eens de Burgies, die alle middelen hadden bovengehaald om de eerste plaats in de wacht te slepen: prijzen voor snelste lopers, snelste 10 rondes, meeste rondes, enz...

Om alles wat spectaculairder te maken waren er af en toe speciale rondes, zoals de naakte vrouwenronde.  Je had het mannelijk deel van het publiek over het plein moeten zien lopen, als een bende neanderthalers om toch maar geen enkele blote borst te moeten missen.  Terwijl de vrouwen zich toch nog wat probeerden te bedekken met vlaggen, handdoeken, handen,... was er in de naakte mannenronde heel wat meer te zien.  De competitieve geest haalde het bij velen van de schaamte.  Andere rondes waren de achteruitloopronde, de kwak-peterman ronde waarbij er gesprongen moest worden als kikkers, een ronde waarbij je met een zo origineel mogelijk kapsel moest aankomen, en de praesesronde.  Gelukkig dat we met 6 kringen in 1 team zaten, zodat we Robin konden afvaardigen.  Ware het niet van de val, hij was zowaar gewonnen.

Foto's: zie www.kmfgent.be en doorklikken op 'Foto's'.

Omdat onze straat niet gezegend is met een berg parkeerplaatsen is het soms een beetje zoeken en wringen om je auto kwijt te kunnen.  Op goeie zonnige dagen zonder zorgen staat de volledige strook tegenover ons huis vrij en kun je moeiteloos het hele eind je wagen eens goed in achteruit en terug in vooruit zetten om zo mooi mogelijk in het zicht van je keukenraam te parkeren.  Op mindere dagen staat alles bomvol en is het parkeerskills bovenhalen om je achterwaarts (of alst meezit misschien voorwaarts) tussen twee wagens te placeren.  Vandaag was het zo'n dag...liefje stond op de eerste plaats in de rij (plaats voor het keukenraam) en verderop stond het bomvol.  Dus parkeerde ik me nog eens voor zijn wagen met het risico dat mijn neus op het trottoir stond (wat op zich geen probleem is, het is superbreed), maar wat doe je dan, zoveel mogelijk toch achteruit proberen te rijden om toch zeker zoveel mogelijk nog op het parkeergedeelte te staan hé, achteruit rijden, achteruit rijden.....best eens stoppen, een keer kijken, oh nog plaats, achteruit rijden, achteruit rijden....PONK!!  F****!!!  Wat doe je dan? Omhoog kijken of je liefje aan het raam staat te kijken, hopen van niet, zo vlug mogelijk proberen uit te stappen en de schade opmeten, rond je kijken en zien dat hij aan de voordeur staat de post uit te halen....F***k f***K.  Zijn gezicht afspeuren....is hij kwaad? Ziet hij een buil in de auto?  Gaat hij roepen voor heel de straat dat ik op zijn auto heb gereden?  Nee, hij glimlacht, schudt zijn hoofd, komt naar zijn wagen kijken, ziet dat er niks aan is en mompelt "ze heeft weer niet veel geslapen hoor"  Daarna begroet hij mij, en zegt dat ik vlug naar binnen moet komen omdat het koud is zo zonder zijn jas....en zo behoort vandaag toch ook nog onder de zonnige dagen zonder zorgen!

Mannen
Tzijn rare wezens maar wij vrouwtjes (ik toch!) kunnen niet zonder.
Ik ken veel mannen.
Ik kan zelfs zeggen dat ik meestal beter overeen kom met mannen dan met vrouwen.
Ze zijn gewoon zoveel MAKKELIJKER.
Ze hebben gewoon meer gevoel voor humor (kgaat ni ontkennen, tis echt wel zo!)
Ze zeggen wat ze ook werkelijk bedoelen.
En dat zonder omwegen.
Ik kan daar beter mee om. Omdat mijn denken zelf nogal chaotisch en ongestructureerd is (alhoewel alst echt moet, durft de logica wel eens opduiken zo af en toe), heb ik het denken van een man naast mij nodig! Allez nodig! Ik heb niks nodig hé, ik vind het laat ons zeggen aangenaam. En veilig.
Mijn vriendje is zo'n voorbeeld.
Ook al pruttel ik ALTIJD tegen en heb ik altijd wel iets van commentaar, veelal moet ik toegeven dat zijn denkpiste beter, mooier bedacht is en ons rapper tot het doel zal brengen.
Maar mannen hebben ook veel aan ons, vrouwtjes, jazeker!!!
Wij brengen de warmte, de gezelligheid, troost, het gebabbel over nikske speciaal, de emoties, de sfeer, het trots zijn op ons ventje, het boeiende complexe, het geven van MEERDERE oplossingen en niet 1 (jamaar kan het niet zo ook??? En zo??En azo?? Op die manier kan het ook! Waarop mijn vriend zot wordt :p) Allez ik ben toch zo.
En dit vinden jullie mannen ook superleuk, geef maar toe.
Maar niet alles aan mannen is rozengeur en manenschijn.
Het irritantste vind ik persoonlijk:
1) Het selectief doof zijn
2) En het niet begrijpen van subtiliteiten en hints ECHT ERGERLIJK
3) Het slordige (let op: geldt lang niet voor alle mannen)
Toch ben ik superblij met mn zoeti, mi love him to death! En met het gezelschap van alle mannen die ik ken! Moesten er hier enkel vrouwen rond lopen, ik was al lang dood!
Nu even over het type man (uiterlijk). OLALA, ik weet heel goed welke ik knap vind. Allez, we zullen eens zotjes doen en hier een paar onbereikbare exemplaren opzwieren.

Man nr 1: cliché cliché :D maar altijd al een crush vr gehad trouwens hij wordt knapper met ouder worden!!!

Man nr 2: James Dean! En nope mijn hond is niet naar hem genoemd!

Man nr 3: Gabriel Rios, toch ook wel een koddi

Man nr 4: (of misschien nog beetje jongen) Joseph Gordon-Levitt. Ken je van 3rd rock from the sun, Brick, Mysterious skin, ...Wordt alsmaar beter als acteur vind ik en het speelse dat hij over zich heeft..very aantrekkelijk! BTW: ja, dat is Claudia Shiffer.

Man nr 5: Mooiste ouder wordende man

Man nr 6: The Godfather!! De ultieme badboy. Gewoon superuitstraling!!

My tooth hurts. Actually, the whole left side of my mouth is awash in waves ofaching, pulsating pain. There is this nauseating thumping coming from the actual molar, but the rest hurts almost as much. It woke me up around 5 this morning and wouldn’t let me get back to sleep properly (well, that and the cat tearing around and loudly clawing the litter box). I took a Vicodan this morning, made it about to the end of the lesson part of my class (that ends at about 11 and then we have a language lab until noon) before giving up and leaving early. The headset pressing on my left ear was too painful; I had to hold it away from my face. I was really hungry too as I was unable to bite through or chew the apple I brought as a late morning snack. The Dentist wrote me a script for medication since he thought my face felt a bit hot so I got that filled on the way home and bought some soup, since that’s apparently all I can eat without prior injections of novocaine. Funny that I was told yesterday that I “may feel some pain,” rather than “you will feel like we detonated a stick of TNT in your mouth.” Yeah, right, funny.

Anyway, I suppose I could be over reacting, I admit that I can be neurotic at times, but that’s just how I roll when it comes to excruciating pain in. my. FACE.

‘Het zijn geen kaplaarzen en ze zijn niet vulgair.’

De vrouw keek wanhopig.
Dagen had ze uitgekeken naar dit etentje met vriendinnen, ze zouden naar een hippe tent in de stad gaan, de kinderen mochten niet mee.

Ze had speciaal iets nieuws gekocht, een rokje, tot op haar knie, fleurig, zomers, en daaronder haar nieuwe laarzen. Sexy maar toch stoer.

‘Toch?’

Haar stem brak.
Haar vriendinnen susten, maar hun blikken zeiden iets anders.

Ze voelde zich elk ogenblik onzekerder worden.

Later zou ze nog een smeulende sigarettepeuk in de rechterlaars laten vallen, met een brandwonde tot gevolg.

Soms kan het leven hard zijn.

Bikkelhard

Vandaag mijn laatste werkdag ... De ontelbare reacties vol ongeloof en boosheid en de vele steunbetuigingen van talloze collega's hebben de voorbije dagen alvast deugd gedaan. Daar krijg ik mijn werk natuurlijk niet mee terug, maar misschien wel een stukje van mijn zelfvertrouwen. Verder probeer ik me voorlopig vooral te concentreren op Drempelkindje. Ik heb nu alvast tijd om me in alle rust

Allons droit au but: cet article est largement inspiré d'un zarticle de Camille, qui a rappelé très justement et précisement à mon souvenir un élément essentiel dans la vie d'une femme: le sac des courses, et même plus: le cabas, sac à roulettes, que je dois reconnaître abhorrer depuis longtemps vu leur horribilité. Mais!
La vie pratique, et le temps ont fini par avoir raison de ma volonté inexorable d'ignorer l'engin, parceque je suis proche du déboîtement d'épaule à chaque fois que je fais des courses. Oui, je fais souvent mes courses à pied, étant donné que je ne suis pas organisée au point d'aller remplir ma charrette une fois par semaine dans les grandes surfaces.
Non. Mon sens de la Méthode ne va pas jusque là. J'admire d'ailleurs les personnes qui s'organisent aussi bien, en notant soigneusement sur un petit calepin, prévu à cet effet, quels produits utiles et bienvenus vont remplir dans l'ordre hebdomadaire le frigo de la maison.
Je note régulièrement ce qui manque sur un petit Post it, oui, mais je vais 2 à 3 fois par semaine chercher le nécessaire.
Du coup, il faut reconnaître un indéniable sens pratique à cette horrible chose pour se faciliter la vie. Et ça fait déjà un certain temps que je m'étais promise de chercher du côté de ces entasse tout qui avancent à moindres efforts.
Le seul souci c'est l'esthétique...
Ca le fait pas trop ces machins, et une fois acheté, trop tard, faudra l'utiliser. Je ne vais quand même pas raser les murs ou faire les courses en Ray Ban à minuit en espérant ne rencontrer personne affublée de cette laideur.
Donc, voilà forcément on cherche quelque chose de beau, sauf qu'en la matière, le beau est difficile.
Osons toutefois quelques modèles.
Si vous en trouvez un potable dites le moi, au moins si je vous croise en rue je ne serais pas trop morte de honte. Je ne mets que ce que j'ai trouvé de plus acceptable (n'ai pas dit beau hein?) J'ai même cherché du côté de la haute couture pour tenter d'échapper au désastre (ben quoi? le cabas Chanel ou Versace non?). Bon, regardez bien et dites.

Chez Rêve de fées
Modèle Jungle

Modèle coccinelles

Modèle petites poules

Le chariot d'Héloïse chez La Marelle

Chez Kookit
Les Fruits

Les Zèbres
Enfin, chez Kookit il y en a beaucoup d'autres mais passons, il en faut pour tous les goûts.
Voilà, lancez vous, parceque si vous pouviez m'aider à choisir m'orienter, vous aurez ma reconnaissance éternellement reconnaissante.
Dans l'absolu hypothétique d'une idée furtive vous prendriez lequel?

De beginselen van ochtendhumeur

Ergens begraven tussen de knuffelversie van Bumba, Plop en zowat de rest van de Studio 100-kornuiten sleept KleineMan zichzelf de crèche binnen. Het ventje heeft namelijk niet bepaald een genetische voorsprong als het op ‘ochtendhumeur’ aankomt, zijn vader en moeder indachtig. Hij weet zijn armpjes net nog rond zijn plucheverzameling te plooien en knalt ei zo na tegen de deur op omdat de veelheid aan plopmutsen en konijnenoren zijn zicht belemmeren.
‘Eentje!’, stel ik en verwijder met chirurgische precisie de ene knuffel na de andere tot een norse KleineMan-blik me voluit in het gezicht bliksemt. Met volleerd peuterpuberdrama sloft hij het lokaal binnen en klampt zich vast aan het ene minieme knuffeltje dat hij uit de brand wenst te slepen.
En ik? Ik wandel buiten met de Bumba, Bumbaloo, Plop en konijn die ik wist te ontfutselen. Het knallende rood, geel, groen, blauw en paars in mijn armen staat in schril contrast tot de stroom donkere winterjassen die op het trottoir voorbijschuiven. En ik weet niet of mijn ‘Hoe komen die knuffels nu in mijn armen terecht?’-houding geloofwaardig genoeg was.

Romantische ziel

Wat verlang ik ernaar. Misschien een onzinnig verlangen. Maar ik droom van een oud kersenhouten bureau, een donkere kamer en een rondje heloranje licht dat valt op mijn boeken, teksten en het witte blad waar ik ijverig op pen.
In gedachten zit ik in het oude huisje in Frankrijk. Ik kijk uit over de groene heuvels waar mistige flarden over dobberen. De kachel brandt, Norah Jones zingt en de geur van versgebakken cake kronkelt de trap op. Er wacht mij een hele dag om te lezen en te schrijven. Ik ben er alleen maar voor mezelf.
Ik vraag me ondertussen ook af hoe snel het zou vervelen.
Hoe lang zou het duren voor ik iemand wil spreken.
Voor ik me eenzaam zou voelen of smacht naar de interactiviteit van het Internet.

Ik zit aan een oud metalen bureau. Twee TL-lampen flikkeren helwit op boven mijn hoofd. Ik kijk uit op het drukke verkeer en weet me constant bekeken. Ik heb veel werk maar even geen drive om mijn tanden er diep in te zetten.
Ik verlang vooral naar rust en tijd voor mezelf denk ik, in het meest idyllische kader mogelijk.

Gisteren langs "Sterren op de dansvloer" gezapt en net zoals vorige jaren erger ik mij soms kapot aan die juryleden. Te recht, te krom, te weinig hiel, te weinig expressie, te veel expressie...het is altijd wel iets. De meeste deelnemers laten de kritiek gezwind over zich heen gaan, bij anderen ligt dat iets moeilijker. Je zag nu reeds (en het was pas de tweede aflevering) dat anderen al serieus op hun tong moesten bijten om eens niet stevig hun gedacht te zeggen.

Koen Crucke bijvoorbeeld...die kreeg gisteren nog minder punten dan Nico Mattan. Mattan kan écht niet dansen, maar maakt veel show. Crucke stond voor de jury en kon zich toen nog inhouden, maar eens hij zijn punten te horen kreeg liet hij  zich redelijk giftig ontvallen dat "hij in het vervolg misschien ook wat meer show moest maken" of "dat de jury vooral kijkt naar dingen die niets met het dansen op zich te maken hebben".

Ook Guy, de dansleraar van Tiany Kiriloff, hield de lippen stijf op elkaar toen hij voor de jury stond. Guy graafde in vorige edities zijn eigen graf door ongezouten zijn mening te geven op de jury, maar had nu blijkbaar met Tiany afgesproken dat hij zijn mond ging houden. Of hij dat lang zal volhouden, is een andere vraag.

Maar het is wel zo dat de jury met twee maten en gewichten werkt...sommige BV's hebben duidelijk een streepje voor, anderen kunnen zich een pak minder foutjes veroorloven!  Enfin...ik kijk alvast uit naar de bitsige woordenwisselingen en kwade blikken die er zeker staan aan te komen! That's entertainment!

Hoe zalig zou het niet zijn om taartenbakster te zijn van beroep?

Mine de rien, cela fait déjà un mois que je suis “indépendante” et que je paye mon loyer au lieu de squatter des plateformes de blog! Donc, une petite mise au point s’impose… Déjà, on peut remarquer que la majorité des visites sur le blog viennent de Paris : Ouais bon, là, rien d’anormal puisque comme [...]

Once, in the early days of our marriage, M. and I met at home after we had each spent long demanding days at our respective jobs. "What shall we do for dinner?" he asked.

"Hmmm... maybe we could have baked potatos and a large tossed salad?" I answered. It was hot, our apartment lacked air conditioning, and we were both tired, and sitting on the sofa with a glass of wine and a plate of cheese and crackers while the potatos baked seemed a lot more appealing than bustling off into our cramped apartment kitchen.

He paled slightly at the suggestion. No crispy fried firecracker chicken? No four-course Indian feast? He probably wondered what had happened to the girl he thought he had married. He knew I sometimes ate salads for dinner; he'd seen me order them. But I think he was surprised, even horrified, to learn that I might consider it a possible dinner option for both of us.

He was diplomatic, however. "The potatos will take forever," he said. (This was before we had a microwave; also, I would never wreck a perfectly good potato by zapping it in the microwave.) "Maybe we should go to Gratzi's instead."

My favorite Italian restaurant? Or a baked potato and an evening at home baking in our steaming apartment? That required no discussion or debate. We went out.

Eating out back then, when we both worked, was a common resolution to any of our differences in appetites. Restaurants are pretty handy that way. After m. was born, however, and I quit my job, we discovered that 1) eating out with an infant is not nearly as relaxing as you might think; and 2) eating out on one income posed a few more constraints than eating out on two incomes. This combination is what finally brought us home for dinner, where we finally had to learn to compromise and accommodate--maybe especially the limited palate of a toddler and young child.

I still had salad nights, though. M. traveled frequently back then. I fed m., and put her to bed, and then I made a salad for myself. Or sometimes grilled sandwiches made with cheddar cheese and mango chutney. Or maybe just pasta with olive oil and garlic. Although I wouldn't have an endless stream of these days, I treasured these times. Cooking for yourself is a luxury, a rare private indulgence.

These days, between homeschooling and my husband's permanent residence at home as a 100% telecommuter, I am rarely alone. Tonight, though, M. was able to finish up work early and he took m. into town for dinner and her exercise class. And thus, I was faced with my first dinner at home alone in more than a year.

What to make? I was tempted by this lovely Mediterranean vegetable soup, but I didn't have all the ingredients on hand, and I didn't want to spend my time running another errand into town. Pasta? That sounded too heavy. As I was rummaging through the refrigerator deliberating my choices, I discovered remembered some lovely organic dandelion greens I'd purchased earlier in the week. They seemed light and refreshing, a healthy change from our usual meat and potatos. Plus, I was pretty certain that only I would enjoy them.

So, borrowing heavily from a Tyler Florence recipe on the Food Network, this is what I did:

In a large salad bowl, I mixed one bunch of young dandelion greens torn into bite-sized pieces together with a handful of fresh dill (which I always keep around) and some thinly sliced sweet onions (the recipe calls for green onions, which I had on hand --they just looked too dreary to use).

I dressed the salad with a bit of lemon juice and olive oil seasoned with salt & pepper. (The recipe calls for preparing a dressing from the juice of half a lemon mixed with 1/4 cup olive oil, then seasoning with salt and pepper; I probably used just over a tablespoon of the mixture. But then, I like lightly dressed salads).

To accompany the salad, I had a slice of Zingerman's excellent whole wheat farm bread and a couple of slivers of parmesan cheese. It was sublime.

Having thus satisfied my appetite for virtue, I scarfed an entire family-size bag daintily nibbled a handful of potato chips and sipped a glass of white wine. For dessert, there was chocolate. Of course.

And then I took a walk.
And then I read a book and wrote this post.
And now M. just called to say they are returning home, and I am so ready to see them.

What's Cooking Wednesday

Gisteren werd het mij allemaal te veel. Voor de zoveelste dag op rij, kwam ik thuis om Vriend achter de computer aan te treffen. Opnieuw ging hij een hele avond voor school werken. Opnieuw bestond mijn avond uit afwassen, koken, opnieuw afwassen, Vriends werk nakijken en zitten.

Want hoewel Vriend de voorbije weken iedere avond thuis was, in plaats van drie avonden weg naar de avondschool, toch voelde ik me meer alleen. Ik voelde me manusje van alles, meid, onzichtbaar. Ik kookte, poetste, ruimde op en kreeg er niets voor terug.
Dus toen ik even ging kijken wat stressende Vriend nu juist aan het maken was, en ik al gezucht en gekreun kreeg, toen ik hem gewoon een vraag stelde, was dat de laatste druppel.

Ik liep over, ik riep en tierde dat het een lieve lust was. Op een gegeven moment vloog er zelfs een stukje meloen door de huiskamer. Ik had het echt gehad.
En hij riep terug, stormde naar de slaapkamer.

En toen ebde het weg. Het was over. Ik had gezegd wat ik wou zeggen, wat op mijn lever lag, was eruit. En ik kon opnieuw ademhalen.

Soms moet je een schreeuwen, niet?

Edit: Ondertussen is de rust terug. Na het geschreeuw kabbelde alles weer naar z'n gewone plaats en hebben we nog even met z'n tweetjes tv gekeken. (Maar ik heb de stukjes meloen wel helemaal alleen opgegeten! Die wilde ik niet delen... :-) )

Via Bruno, onze correspondent in Seattle, vergaarde ik deze ochtend tijdens het koffieritueel de volgende info. De Telegraph (UK) stelde een “perfecte bibliotheek” samen. Voor iedere categorie een top-10 van de beste boeken ter wereld. Dat het hoofdzakelijk en behoudens hier en daar een obligaat Russisch meesterwerk, om Engelstalige boeken gaat is aanvaardbaar. De wondere sci-fi-werkstukjes van Eddy C. Bertin zal je hier dus niet tegenkomen, net zo min als ‘De Aanslag’ van Harry Mulisch.

Niettemin stond mijn hart eventjes stil toen ik het lijstje van de kinderboeken zag. Gluurt u mee?

CHILDREN’S BOOKS

41. Swallows and Amazons, Arthur Ransome.
42. The Lion, the Witch and the Wardrobe, C.S. Lewis.
43. The Lord of the Rings, J.R. R. Tolkien.
44. His Dark Materials, Philip Pullman
45. Babar, Jean de Brunhoff.
46. The Railway Children, E. Nesbit.
47. Winnie-the-Pooh, A.A. Milne.
48. Harry Potter, J.K. Rowling.
49. The Wind in the Willows
50. Treasure Island, Robert Louis Stevenson. Moarf! Of The Lord of the Rings een kinderboek is laat ik aan u over. Ik ben geen liefhebber van fantasy.  En dat in een Europese versie de sublieme werken van Annie M.G. Schmidt, zoals Pluk van de Petteflet ongetwijfeld hoog zou gescoord hebben steken wij gemakshalve op ons beperkte taalgebied.

Edoch! Het breekt mijn hart (diggel, diggel) dat geen enkel van de volgende meesterwerkjes het gehaald heeft in deze zogenaamde all-times internationale top-tien:

Kati in Amerika (1952)

Pippi Langkous-serie (1952-…)

Blomkwist-serie (1953-…)

Mio, mijn Mio (1956)

Bolderburen-serie (1957)

Erik en Karlsson van het dak (1959)

Rasmus en de landloper (1959)

Rasmus en de degenslikker (1960)

Kati in Italië (1965)

Samen op ‘t eiland Zeekraai (1965)

Michiel van de Hazelhoeve-serie (1967-…)

Karlsson van het dak (1968)

Er zit een rover in het bos-bos-bos (1970)

De kinderen uit de Kabaalstraat-serie (1971-…)

De rode vogel (1972)

Madieke van het rode huis (1974)

De gebroeders Leeuwenhart (1974)

Wie het hoogst kan springen (1975)

Madieke en Liesbet (1977)

Het land dat verdween (1978)

Stefan en de degenslikker (1980)

Sprookjes (1981)

Ronja de roversdochter (1982)

Als ik jou toch niet had (1983)

Kijk Madieke, het sneeuwt! (1984)

Speelt mijn linde zingt mijn nachtegaal (1985)

Winterverhalen (1987)

Astrid Lindgren vertelt (1988)

Assar Bubbla (1988)

In alle ernst: voor mijn part zou Pippi Langkous zelfs in de top-tien van “the books that changed your life” een plaatsje vinden. Ballorig word ik van zoveel misplaatste minachting voor Europese literatuur: Astrid Lindgren is de belangrijkste kinderboekschrijfster uit de geschiedenis, en we gaan daar niet over in discussie treden.

Dankzij het feit dat de ouders van mijn beste vriendin (van toen en nu) een betere boekenzaak uitbaatten heb ik bijna al deze one-by-one meesterwerkjes in mijn bezit en gelezen. Sedert mensenheugenis ligt de Rode Vogel zelfs op mijn nachtkastje, in een uitgerafelde en verfomfaaide versie. Nog niet gelezen? Doén? Tranen met tuiten, ik verzeker het u.

Bon, en nu een brief naar de the Daily Telegraph schrijven.

Ow, er pas een prentje bij deze tekst, maar ik moet het eerst even opnieuw inscannen…volgt één dezer!

Een klein overzichtje van de Spam in mijn inbox deze ochtend om 8u20:Price for ViagraHaben sie wieder Spass am LebenBonus 300% on your first desposit!Did you miss meSafe and fast enlargement2 pills per day for guaranteed resultsLiebe Kunden, bleiben Sie gesundUw bestelling goedgekeurd.En verder een bericht dat toegekomen is uit september 2003. Slik.

Ik las gisteren ergens iets over de bouw van een nieuwe deeltjesversneller in de Alpen die er ons — theoretisch — toe in staat zou kunnen stellen om de tijdslijn te buigen tot een altijd maar groter worden tijdscirkel.

‘t Begin van die cirkel kan — ook theoretisch — enkel maar de dag zijn waarop de buiging van de tijdslijn gebeurde; en dus in se de dag van vandaag.
Of dus eigenlijk in essentie: we zouden, eens we in de tijd kunnen reizen, niet verder terug kunnen gaan in de tijd dan de dag van vandaag.

Laat dat de laatste gedachte zijn die ik bij jullie wil achterlaten alvorens ik mijn nieuwe uitdaging bij de Sociale Dienst van de Jeugdrechtbank in Antwerpen zal aangaan.

Massa’s lekkers in de keuken (ook van Annemie, Anne en Bart), eet uw buikje maar rond.

Mij volgen kan via mijn blog (www.onnozelheid.be), mij mailen kan via jokerenneboog@gmail.com, mij bellen kan via 0478/75.76.38

Wees gegroet,

Joke

Ziezo, mijn laatste woorden voor mijn collega’s bij Jobat zie.

gisteren nog eens naar The pianist gekeken op canvas. Ik denk al voor de derde keer.

Ik blijf er bij. Ik kan het niet begrijpen dat er mensen bestaan (hebben) die andere mensen zo kunnen vernederen. Dat er enkel zo iets kan ontstaan als een groepsgeest en dan doe je 'gewoon' maar mee? Nee dat begrijp ik niet, dat je je eigen geweten zomaar kan uitschakelen.

Ik begrijp ook niet dat je dat allemaal kan laten gebeuren. Die vernedering die je wordt opgedrongen. 

Ik begrijp ook niet dat je dat overleeft, zulke honger en kou. 

Maar ja, ik begrijp zoveel niet. Maar dat hoeft ook niet.

Knappe film. Ja. Hete Adrian Brody. Ohja.

 

Foute Man nummer drie: de Man met Bindingsangst.

Van alle tot dusver behandelde Foute Mannen, wil ik uw extra waakzaamheid vragen voor dit exemplaar: De Man met Bindingsangst (voortaan MMB genoemd). In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Gierigaard of de Plakker, heeft de MMB immers geen grote intrinsieke gebreken, die u na een tijd (of voor de rappen: een tijdje) toch beginnen op te vallen en te irriteren. Integendeel, de MMB is vaak heel charmant, slim, gul, grappig, lief-maar-niet-melig. De MMB is dan ook de te mijden man bij uitstek die wel eens echt je hart zou kunnen breken. Reden te meer om er extra voor op te passen!

In het begin van je relatie met een MMB is alles rozengeur en maneschijn. En het blijft goed gaan, ook na twee maanden. Ook na vier maanden, en zelfs na zes. Kortom, je zou weleens kunnen beginnen denken dat je misschien eventueel dan toch de man van je leven te pakken zou kunnen hebben. Wie weet.

Stilletjesaan begin je plannen te maken, te dromen van een toekomst samen. Je neemt hem mee naar familiefeestjes. Je begint te grasduinen op immoweb, op zoek naar een gepaste woonst voor jullie twee. Misschien koop je zelfs eens een Loving You, of word je een ietsiepietsie slordiger met je pil. Het leven lacht je toe: ook na een jaar blijft hij charmant, slim, gul, grappig, lief-maar-niet-melig.

Maar helaas, bij de MMB zit het venijn in de staart. Net wanneer jij in je verbeelding jullie al samen voor het altaar ziet staan (of in het stadhuis, voor de vrijzinnigen onder ons), ‘moet hij eens met je praten’. O ja, hij ziet je nog graag, en neen, het ligt niet aan jou en je hebt niets verkeerd gedaan. Maar: Hij is er nog niet Klaar voor. Hij houdt nog teveel van zijn Vrijheid. Hij kan die Verantwoordelijkheid niet aan. Jullie kunnen beter Vrienden zijn.

Je lacht een beetje schaapachtig, dit had je niet verwacht. De fontein van champagneglazen die je al zag sprankelen op jullie feest, klettert in duizend stukken naar beneden. Jullie gezellige gezinswoning verandert weer in je kleine vrijgezellenflat. De gezichtjes van jullie toekomstige kinderen - twee meisjes en een jongen - vervagen en verdwijnen. Heel je Roze Nieuwe Wereld stort in.

Maar troost je: het ligt inderdaad niet aan jou. Hij heeft gewoon teveel dwaze films gezien, of teveel macho-boekjes gelezen. Hij heeft nog geen maturiteit, en kan inderdaad de verantwoordelijkheid niet aan.
Hij is geen Man, maar nog een jongen.

Aujourd'hui, c'est l'anniversaire de Guillaume Canet, petite gueule d'amour brune ténébreuse.  35 ans qu'il a.  Parfait pour moi, ça.  Qui sait s'il est célibataire ?  (j'ai revu "Ensemble, c'est tout" ce week-end, keskil est beau mon Guillaume).

Hier (diantre, j'ai omis de le signaler), c'était l'anniversaire de Jean-Paul Belmondo, Bebel.  75 ans.  Il fut l'idole de ma jeunesse, Bebel.  Même que j'avais des photos de lui et que je les ai toujours quelque part dans mon fatras (avec ou sans s ?). 

Flash back.  Le professionnel.  Les pales de l'hélicoptère brassent l'air parfumé.  Il se dirige vers lui.  Dignement.  Musique (que l'on associe actuellement à un berger allemand courant dans la campagne, sacrilège).  Tirera, tirera pas ?  Ils décideront de son sort... Tirera !

Cliquez ici

Het was *het* gespreksonderwerp de dagen voor mijn vertrek. En, hoe is het met de uncontrolled secretions?’ Telkens ik een zakdoek ter hand nam of een reeksje niesbuien afwerkte, werd er veelbetekenend gegrinnikt. Hoeveel dagen hebt ge nog om er vanaf te geraken? Mensen die mij irl kennen weten dan ook dat ze als ze mij zoeken, ze gewoon het spoor van zakdoeken moeten volgen. In elke valies zaten dan ook doosjes met antihistaminica, puffers en antibiotica, neussprays enzovoort. Kwestie van alle symptomen te voorkomen, en indien ze toch zouden opkomen, zo snel mogelijk de kop in te drukken.

Het is inderdaad zo erg als we hadden verwacht. Als je aankomt op 8NE, de centrale eenheid voor de stamceltransplantatiepatienten, wordt je aan de balie begroet door een groot stopteken: Stop, have you alreday signed in for flu signs today? Je moet een checklist met symptomen allerhande aflopen, en als je op alles negatief scoort, mag je een sticker nemen, met in fluo de dag en datum van vandaag. Die kleef je op je badge of je jas. Als je nog rondloopt met een plakker van de dag voordien wordt je daar meermaals op gewezen en verwezen naar de balie.

Gisteren was ik -o ramp- mijn antihistaminicum vergeten nemen, en ik moest twee keer mijn neus snuiten en 1 keer mijn keel schrapen. Iedereen keek geschokt mijn richting uit. ‘You don’t want to do that too often here, or they won’t let you out and definitely won’t let you in again.’ Gisteren mijn pilletje al klaargelegd voor vanmorgen, en een paar extra in mijn tas gestopt, zodat ik er altijd eentje bij heb.

Dezer dagen zit ik -nog observer zijnde en in afwachting van mijn medical license hier- in een dubbel schema. ’s Morgens doe ik mee met de Rounds in University of Washington Medical Center en na de middag trek ik naar de Fred Hutchinson Cancer Research Center voor de research. Gelukkig is er een shuttle tussen beide, die om de twintig minuten passeert. Not too bad. Naast de chauffeur hangt een groot bord: Stop! Please do not get on the bus if you are sufferings from sneezing, coughing, soar throat or fever. Keep the germs from spreading that are making you and others sick.

Er hangt ook een bordje: Have respect for the other passengers, please do not eat on this shuttle. En dit nemen ze hier heel serieus. Ik was nog op een stukje organic carrot aan het kauwen die ik net voor het opstappen in mijn mond had gestoken, en de buschauffeur riep mij toe: ‘Hey, mam, can you please make some shadow there!’ Dat is dus niet wat hij echt zei, maar wat ik had gehoord. De zon scheen inderdaad fel naar binnen. Ik begon wat aan de ramen te prutsen, maar zag niet onmiddellijk iets dat naar beneden kon gelaten worden. ‘You can’t open that window, mam’, beet hij me toe vanachter het stuur. ‘I thought you were asking me to cover the windows’, was mijn reply. ‘No, I told you that you are not allowed to eat on the shuttle!!!’ kwam het luide antwoord. Quite embarrassing…

Maar kijk, dan zit ik zo wat zielig met mijn badge te spelen, en zie ik daar staan: In case of civil emergency, this person is a critical employee of the Fred Hutchinson Cancer Research Center. How cool is that?

Wat een kutjaar.

De dag stond in het teken van de auto. Mijn auto.
Toen de dag begon was hij smerig. Dat is hij eigenlijk al anderhalf jaar. Met lange tussenpozen wordt de buitenkant eens blootgesteld aan de carwash. De binnenkant, dat is mijn ding niet. Veel te lastig. En zo aan de overkant van de straat de binnenkant van uwen auto staan kuisen, da's toch echt geen doen. Anyway, hij was smerig, dat is duidelijk.

Een aantal maanden geleden begon hij daar lichtjes tegen te protesteren. Een achterband die een beetje met een keer loste. Heel handig als je vriend die braafjes nu en dan eens oppompt. En zegt dat je toch dringend eens naar de garage moet gaan. Ja zeg ik. En ik stel het uit. Geweetwel: uitsteleritis ofte dingestjes -hoe heet het ook alweer? Hoedanook: een band die lost aan het tempo van een windje per dag, dat maakt weinig indruk. Toch niet op mij.

De grove middelen dan maar. Gisteravond ga ik de kinderen ophalen in de opvang ("Ben je daar NU al? Wat gaan we ETEN?"). Een kleine 500 meter voor ik aan 't school aankom hoor ik opeens tak tak tak tak tlap flap flap.... Het koude zweet breekt me uit maar er gebeurt verder niks. Ik stop aan de school, kijk naar de bewust band. Niks. Zenuwen, denk ik, inbeelding. We vertrekken naar huis. Thuis nog steeds niks.

Ik vergeet het hele voorval maar vanmorgen had hij me liggen. Luizeplat. Niet de band die altijd lost, neen, een andere. Waarom zou je het gemakkelijk maken als het ook moeilijk kan?
Oei, denk ik. Zou ik dat zelf kunnen verwisselen? Waar zit die reserveband? Hoe geraken de kinderen op school? Hoe geraak ik op het werk? Dus: iedereen verwittigd en de pechdienst opgebeld. Zelf doen leek me onbegonnen werk. Mijn vader vond het trouwens ook niet bepaald zo'n goed idee. Nu, alles verliep vlotjes dank zij de pechman en de dametjes raakten anderhalf uur en een strip of twee later toch op school.

Alle elementen van de dag liepen naadloos in elkaar over. Resultaat: elk kind een paar schoenen en sandalen, twee herstelde banden, een nieuw stoplicht (was ook stuk) en en én - dit is uiterst belangrijk - een propere auto. Vanbinnen en vanbuiten. Want ge kunt toch niet met een smerige auto naar de garage gaan, hé. Of wel?

Het is niet de bedoeling dat er op die laaste vraag geantwoord wordt. Ge kunt dat niet. Punt. Uit.

Het laatste vervolgstuk, ik beloof het. Cross my heart and hope to drive.

Vrijdag, 4 april. D-day.

-”Jach, we hadden het hier in de garage niet verwacht, maar de promotie wordt alsnog als geldig beschouwd.“, zei de intussen publiek bezit geworden Slick Rick, which is actually short for Richard. Slick Rick die ons (mijn zwangere zus en ik) na het enteren van de garage welgeteld tién minuten lang volledig links heeft laten liggen, trouwens. Men slijmt de pannen van het dak om iemand van zijn goed te overtuigen, en eens die persoon dan effectief wil kopen, doet men alsof het hen niet deren kan. Playing hard to get, are we? In the seventh grade, are we?

Hij had het niet verwacht, zei hij dus. Samen met de jongens van de garage had hij niet verwacht dat ik alsnog van de promotie zou kunnen genieten. Schtraaf, vooral gezien het feit dat de dag ervoor nog sprake was van 99% kans op goed nieuws. Kansberekening from the seventh grade, is it?

Anyway, tijd om steil achterover te vallen had ik niet, want Slick had intussen zijn pijlen op mijn gevaarlijk zwangere zuster gericht en het leek me aangeraden enige paraatheid voor dringende interventie aan de dag te leggen.

-”Is zij.. uw enige zus?”

“Joas. Maar ik heb nog een broer ook.”

-”Ze mag er wel wezen, uw zus.”, zei hij, alsof het perfect normaal was om zwangere vrouwen te complimenteren. “Zeg eens.. zijt ge getrouwd?”, vroeg hij haar vervolgens, als had ze opeens het Rijk der Doofstommen verlaten.

“Verkocht! Aan de man die haar zes maanden geleden bezwangerde, Slick.”, pleegde ik nog te zeggen, maar in plaats daarvan zette ik stilletjes mijn handtekening onder een contract dat mij wettelijk verplicht ergens mid-juni keihard af te dokken voor een hoogstwaarschijnlijk kanàriegele Toyota Yaris met als extraatjes centrale vergrensdeling, electrische ruiten en what I believe to be the worst sales manager in history of mankind, dames en heren.

Laten we vooral hopen dat Toyota zijn beloftes nakomt, en Slick Rick me slechts één keer per jaar kan doen herinneren aan die keer dat ik al mijn principes en mensenkennis opzijgeschoven heb voor een vette nieuwe auto, yo.

Lieverd, ik heb zo juist een prachtig boek gelezen. De poppenspeler van Tanja Kinkel. Een verhaal dat zich onder andere afspeelt in Rome en Florence. Een verhaal over liefde en haat. Een verhaal over Richard en zijn Saviya - is dat geen schone naam voor een meisje? Stelt dat... -
Jacob Fugger, stiekem een bron van inspiratie voor de fascinerende Richard, is de poppenspeler. Mensen als marionetten in zijn hand. Soms vraag ik mij af in hoeverre gij een poppenspeler zijt. Maar dat gedacht zet ik gauw van me af. Als we zo moeten beginnen denken...
Saviya is een heks en Richard hield van haar. Ben ik...En zijt gij dan...

Jammer is dat altijd, dat je het weekendjes weg en vakantie gevoel maar zo kort vast kan houden. Dat gevoel van even helemaal weg zijn, geen gezeur van werk, rekeningen of boodschappenlijstjes. Maar gewoon, niets.

Afgelopen weekend was dus zo’n weekend, toen ging ik samen met mijn jongste broer en zus naar Frankrijk. Iets wat best bijzonder is, want sinds er kinderen (mijn neefjes en nichtjes) zijn is zoiets niet zo vanzelfsprekend of makkelijk te regelen meer. We hebben veel lol gehad en ontzettend veel moois gezien!

Hier staan de leukste foto’s die ik heb gemaakt:

Vanavond naar de CD-voorstelling geweest van Members of Marvelas, Tuxedo Theory. De heren in kwestie waren voor de gelegenheid in zeer goede doen en opgekleed in pinguin-pakjes. Het was dik in orde: van het binnenkomen met de installatie die een droom voor kleuterjuffen is (dat werkt met smeltende ijsblokjes en dat maakt muziek jong. how very cool) tot de laatste noten.

Ik heb er enorm van genoten, de CD ligt klaar voor tijdens het verbouwen dit weekend en u leest binnenkort een uitgebreid verslag op Het Project. Eerst wachten op de video-beelden en de foto’s.

De CD zelve ligt begin mei in de winkels. Aanrader, jawel.

Tags: muziek

Gent - Wevelgem is sedert jaar en dag de topdag voor wielerminnend Wevelgem. Gans Wevelgem staat paraat voor dezen dag ! Voor de eerste keer kon ik er als medewerker het ganse 'cirkus' volgen. Met badge en 'de gele veste' kon ik zelf overal door, en had ik als taak een doorsteek van het publiekspodium en VIP dorp te Deinze met touwen te regelen. En nee ook : als VIP mocht je niet door tussen de renners op het parcours. Zonder de juiste badge was 't njet, BV of niet...
Hoe ik daar nu op denk om om 5 u op te staan voor een koers ? Tja, normaal gezien is mijn ventje de ganse dag van de partij, maar gezien Gent-Wevelgem dit jaar buiten de schoolvakanties valt, had hij deze morgen andere taken... Vandaar een duo baan : ik de ochtend, hij de namiddag... De receptie hebben we 'in 2 gedeeld', wat een drukte (1500 VIPS, medewerkers en dan nog enkele tussenglippers). Tot zover de duobaan.

Van de renners zelf heb ik niet zo veel te zeggen, die heb ik wel doorgelaten (en gerustgelaten...). Een thank you of 5, een glimlach en een foto met ons team en Freddy Maerten vooraf (geen idee welke pers), van de koers zelf heb ik niet veel gezien. (Roeland is nu aan 't kijken op tv). Voor de liefhebbers :

Uitslag 2008
1. Oscar Freire (Spa) 209 km in 5u01'35"

2. Aurélien Clerc (Zwi) allen zelfde tijd

3. Wouter Weylandt

4. Erik Zabel (Dui)

5. Kenny Dehaes

6. Luca Paolini (Ita)

7. Jose Joaquin Rojas (Spa)

8. Stuart O'Grady (Aus)

9. Heinrich Haussler (Dui)

10. Roger Hammond (GBr)

Zomerschoenen en winterjas? Brr... ik krijg het koud als ik ze zie lopen, voeten wit van de koude. Nee, geef mij nog maar even mijn botten, zolang ze nog willen klikken. De volgende winter zullen ze waarschijnlijk niet halen.

Het begon bij Frozen, een mooi nummer, al is het mogelijk plagiaat. Ik kende Madonna niet, behalve van godsdienstige verhalen en herinneringen aan een leven van voor mijn bestaan. Mijn puberteit was in aantocht en werd aangekondigd door een MTV-verslaving.

Ray of Light was toen een enorm goed album, en dat is het nog steeds. Ik kende alle nummers vanbuiten, al dan niet met de hulp van mijn fantastisch visueel geheugen. Ik herinner me een blauwe achtergrond met regels songtekst die van elkaar gescheiden werden door slashkes.
Daarna liep het fout. Zowel voor Madonna als voor mezelf. Terwijl ik haar oudere nummers ontdekte (Like a Virgin en dergelijke), ontdekte Madonna de disco. Gelukkig was er eerst Music, wat nog een goede plaat bleek te zijn. Confessions on a Dance Floor wil ik nog niet eens beluisteren.

Ik had dansjes. Ik had zelfs hele toneelstukken. Live to Tell was avond na avond uitverkocht, want in die tijd konden nachtlampjes en bureaustoelen nog online tickets bestellen. Al wat ik deed was rond een tafel lopen en wat met mijn armen zwaaien, een mens zou voor minder. Papa Don’t Preach zorgde voor een familiedrama. (In mijn toneelstuk weliswaar.)

Evita wist me te ontroeren. Ik heb nooit meer een musical bekeken. Wonder boven wonder, bleef ik een toegewijde fan. Ik huurde zelfs The Next Best Thing, maar toen liep het helemaal fout. Ik denk dat ik daarna naar de Vengaboys ben beginnen luisteren.

Certes, la Semaine de l’Incruste n’a pas encore attaqué, et une idée de concours me turlupine déjà l’esprit… Seulement, j’ai lu ceci : “(…)même pour un tout petit concours ‘juste pour le fun’, la loi française exige la réalisation d’un règlement au contenu très précis, déposé entre les mains d’un huissier. (…)” (source : cecidit.com du 6 [...]

De trotse meter met haar metekindje!