#Womansweek : Dreaming

Make Up Fairytale by Trisyha
mrt19

Because I saw it too late, and I dont have much time, I’ll picked out my favorite topic of #Womansweek and write about it.

The topic I chose is … Dreaming Day…. what did you expect from me! =P

Dreaming, its one of my favorite things to do, but what is now my biggest dream? I have a lot of dreams, realistic and less realistic dreams… lots of small dreams and some bigger dreams…
Lately I’m dreaming a lot of having my own house… I’m dreaming about how it will look like, and how the interior will be. I’m dreaming of the perfect sofa (it will be very hard to find it I think) in the perfect interior… feminine, dreamy, romantic and very stylish… White, pastelpink, and black…. And then maybe in my house a part of it will be a store… my own store!!!
I think this is my biggest dream of the moment.

Other dreams are of course traveling and seeing the whole world, Thailand, LA, Mexico, Peru, Argentinia, Costa Rica, Senegal…
And working as an makeup artist for television, movies or for a makeup brand like M.A.C. or for Chanel.

Dreams are worth living for and I want to make one big dream out of this/my world! =)

Omdat ik het te laat zag en ik weinig tijd heb, kies ik mijn favoriete topic van #wijvenweek.

De topic die ik gekozen heb is … Droomdag … wat had je anders van mij verwacht? =P

Dromen… het is één van mijn favoriete dingen om te doen, maar wat is nu mijn grootste droom? Ik heb zoveel dromen, realistische dromen en minder realistische dromen… heel veel kleine dromen en sommige grote dromen…
De laatste tijd droom ik heel vaak van een eigen huis… ik droom over hoe het eruit zal zien en hoe het interieur zal zijn. Ik droom van de perfecte sofa (het zal een moeilijke zoektocht worden om deze te vinden denk ik!) in het perfecte interieur… vrouwelijk, dromiger, romantisch… en heel stijlvol…. wit, pastelroze en zwart… en misschien wordt een stuk van mijn huis dan omgebouwd naar winkel… mijn eigen winkel!!!
Ik denk dat dit mijn grootste droom is momenteel.

Andere dromen zijn natuurlijk reizen en de hele wereld zien … Thailand, LA, Mexico, Peru, Argentinië, Costa Rica, Senegal…
En werken als een makeup artist voor televisie, films, of voor een makeup merk als M.A.C. of Chanel.

Dromen zijn het waard om voor te leven en ik wil één grote droom maken van dit/mijn leven! =)

» Make Up Fairytale by Trisyha

#Wijvenweek – Zelfcensuur

Casa Murphy
mrt19

Soms (maar dan wel heel soms) wenste ik dat de kinderen nog klein waren. Dan kon ik uitgebreider over ze vertellen, over al die dingen die kleine kinderen zo schattig (of ook minder schattig) maken. Dan kon ik vertellen over hoe lief en flink ze zijn of over hun koddige uitspraken en versprekingen. Dan kon ik ook uitgebreid vertellen over alle fases van hun ontwikkeling maar ook over als ze het te kwaad hebben, als ik mij boos moest maken, als ze niet willen slapen, over hun peuterpuberteit, over hun driftbuien, over hun kattenkwaad en hoe ze daarvoor gestraft worden, enzovoort, enzovoort. Van kleine kinderen wordt dit algemeen aanvaard, en tegen dat ze ooit zelf lezen wat hun moeder over hen schreef, zijn we al heel wat jaren verder.
Dan kon ik ook ongegeneerder foto’s van hen op het net zwieren.

Maar inmiddels zijn mijn kleine kinderen geen kleine kinderen meer, en moet/wil ik echt opletten over wat ik over hen schrijf. Zij hebben meer dan ooit recht op hun privacy, en hun grote en kleine verdrietjes, kopzorgen, eventuele mislukkingen of misstapjes, en dergelijke meer, moeten zeker niet op het net getraceerd kunnen worden. Je weet maar nooit wie hier ooit komt lezen of op het net informatie over hen zoekt. Bovendien zijn er hier zelfs twee die mijn blog van nabij volgen. Vandaar dat je hier alleen maar wat algemene zaken over de kinderen leest, en dus ook geen foto’s van hen krijgt.

Dan was er betreffende dit thema nog het voorstel om eens een foto te posten over hoe ons huis er soms werkelijk bij ligt. Ik gun je nu een blik in onze slaapkamer ons magazijn, met het beeld dat ik ervan heb als ik in mijn bed zit (opgelet,
niet zo geschikt voor gevoelige kijkers):

Die situatie zal dus nog een paar jaartjes aanhouden, vrees ik. Ik heb wel in één ding geluk: als ik ‘s avonds in mijn bed kruip, is het er redelijk donker, ben ik doorgaans behoorlijk moe, en kan ik mij niet vlug genoeg nestelen om eerst onder te duiken in mijn boek, om mij vervolgens, veilig beschermd in mijn cocon, in de armen van Morpheus te laten glijden. En ‘s ochtends ben ik doorgaans nog niet wakker genoeg om de dingen bewust op te merken.

» Casa Murphy

# Wijvenweek. Nil Volentibus Arduum.

Het leven zoals het is
mrt19

Als ik aan toekomstdromen denk, kom ik steeds uit bij een van de belangrijkste “geloofspunten” uit mijn jonge leven: “willen is kunnen”. Zo simpel leek het: je hebt alles in huis, maak het nu maar waar.

Wist ik veel dat er tientallen jaren zouden overgaan eer ik – voortdurend struikelend over “beperkingen” en “middelmatigheid” – zou snappen dat ik vooral mezelf voortdurend teleurstelde. Dat de “great expectations” voornamelijk uit mijn brein sproten en er voor de rest niemand wakker van lag.

 Nu ja, op een zeker moment is het inzicht toch gekomen. Met nieuwe dromen, die een stuk realistischer waren. En vooral: waar geen al te grote haast achter zat.

Kijk, ik doe mijn job graag. Inhoudelijk, that is. Technische communicatie is mijn ding. En ergens hoop ik erop dat ik – nadat ik een Acceptable Use Policy heb gebrouwen die op applaus wordt onthaald en nadat onze website met medewerking van het hele team in een wip gemigreerd is – mij volledig op méér vormingswerk kan toeleggen.

Als smartboard genius voor de klas. Yay! Vollen bak “how-to” filmkes draaiend. Eindelijk eens mijn “23 dingen” geven aan de bibliotheek medewerkers. Webconference-gewijs. Aan volwassenen. Over IT. Over sociale media. Of misschien ook over iets anders. Als ervaringsdeskundige of zo. Want dat doe ik gewoon gedurig. Mensen helpen en op weg zetten. Ze doorverwijzen, naar job- , ADHD- en andere coaches. Ik kan het.

Het zware geschut in mijn pedagogische vorming – de lerarenopleiding – heb ik al vaak overwogen, maar eigenlijk is die voor mij niet essentieel. En ik zou me eraan overtillen. Dat ook.

Misschien ga ik voor een ervaringsbewijs. Zeer zeker voor nog kortlopende bijscholingen – zoals wat ik al volgde bij Stichting Lodewijk de Raet. De voorbije dagen volgde ik de UGent “basisassistententraining”.

Het gaat de goede kant uit.

» Het leven zoals het is

#wijvenweek 7: inhaaldag

Michel Vuijlsteke's weblog
mrt19

Ik heb geen inhaaldag nodig, omdat ik proper alle dagen mijn postje geschreven heb.

En ik heb achter de schermen die wijvenblogs.be-website in de lucht gehouden, wat onder meer inhield dat ik alle wijvenblogsposts gelezen heb.

Ja, allemaal.

Ja, echt waar. Alle 1588 berichten.

Veel schone dingen gelezen, en ik heb een resem blogs in mijn feedreader staan die ik zeker ga blijven volgen, net zoals vorige keer in 2008.

Ondanks dat het niet meteen de beste week was in mijn hoofd, deze week: voor herhaling vatbaar.

Maar misschien volgende keer ook eens met praktische proeven erbij: maak een nestkastje! bak een citroentaart! schrijf een sprookje over een nijlpaard! doe een dagboek van één dag, met één zin per uur! zeg iets over uw favoriete film/boek/plaat!

Elders over misschien hetzelfde

» Michel Vuijlsteke's weblog

Wijvenweek: Over multitasken en waarom ik mannen gelijk geef…

The Picnic Guest
mrt19

Wijvenweek loopt op haar einde. Met 3 van de 6 onderwerpen ingevuld, heb ik voorlopig maar halvelings m’n huiswerk gemaakt. Sta me toe op deze inhaaldag wat losjes om te springen met het laatste onderwerp. “Het multitaskende superwijf” zou eigenlijk een vrijbrief mogen zijn om mezelf ongebreideld te bewieroken, maar mijn gedachten blijven vooral steken bij de term multitasken.

 Jarenlang heb ik getracht om te voldoen aan het cliché dat alle vrouwen kampioenes zijn in het multitasken. Om telkens weer vast te stellen dat dit allesbehalve m’n grootste talent is. Natuurlijk zijn bepaalde vormen van multitasking nodig om de zaken wat vooruit te laten gaan of om taken toch nog een zweem van entertainment te geven. Zo zit ik regelmatig mailtjes te beantwoorden terwijl achter me de potten op het vuur staan te pruttelen. Of zet ik m’n strijkplank voor het tv-toestel. Voorwaarde hier is dat zowel het tv-programma als het strijkwerk geen hoge moeilijkheidsgraad hebben. Anders ben ik constant met de rewind-toets in de weer… En dat brengt me bij de vraag of al dat multitasken eigenlijk wel zoveel tijdswinst oplevert. De menselijke geest is als een computer: hoe meer programma’s er open staan, hoe trager de werking. Bovendien is het nefast voor het concentratievermogen. Vandaag nog, toen ik aan het bellen was met mijn ma, deed iets in het gesprek me er plots aan denken dat ik de was nog in de droogkast moest stoppen. Zonder er bij mij na te denken stond ik op en ging, ondertussen verder telefonerend, de droogkast inschakelen. Toen het irritante geluid van de draaiende trommel het gesprek overstemde, besefte ik pas hoe onbeleefd dit eigenlijk is. En zou ik zoveel tijd gewonnen hebben, mocht ik dat achteraf gedaan hebben? Nee dus. Al die moderne snufjes doen er ook geen goed aan. Telefoon, mail, Twitter, Facebook,… er is een tijd geweest dat ik zowat continu online was. De aanschaf van een smartphone versterkte dat nog. Uiteraard is het in heel wat jobs, waaronder de mijne, noodzakelijk om meerdere keren per dag mails en het nieuws te checken. En het is ook ideaal om de dode momenten in te vullen. Maar na verloop van tijd leek het alsof m’n hersenen continu in een olympisch kampioenschap pingpong verwikkeld waren. M’n gedachten hopten constant van het één naar het ander. Dat zorgde niet alleen voor chaos in m’n hoofd. Ik merkte dat heel wat taken niet afgewerkt raakten of veel langer aansleepten dan zou mogen. Nog meer chaos… En dus kies ik er nu bewust voor om me op één ding tegelijkertijd te concentreren. Niet dat ik daar altijd in slaag, maar het is zo bevrijdend en tijdsbesparend als het wel lukt. Multitasking is out, enter mindfulness. Helemaal opgaan in 1 activiteit, optimaal in het “moment” leven.

Mannen hebben dat al langer door. “Ik ben een man, dus ik kan maar één ding tegelijkertijd”, klinkt het vaak verontschuldigend, aangezien multitasking steeds aan vrouwen toegeschreven wordt (wie heeft dat eigenlijk uitgevonden?). Je zult me niet vaak betrappen op “vrouwen van Venus, mannen van Mars”-theorietjes, omdat ik dat meestal veredelde cafépraat vind. Maar soms ben ik wél overtuigd van “verschillen der seksen”. Een voorbeeld om het te illustreren: Als er op enkele meters afstand een gesprek plaatsvindt terwijl ik zit te schrijven, heb ik alle details gehoord, ook al interesseert het me geen moer. Voor heel wat mannen daarentegen zal dat geluid niet meer zijn dan wat gezoem in de verte. Vaak zelfs als je hen een directe vraag stelt. Stiekem ben ik daar dan jaloers op. Mannen waren mindful lang voor het zo trendy werd…

» The Picnic Guest

[Wijvenweek] Het multitaskende superwijf

WiebelWoorden
mrt18

Zodra het eerste streepje licht in de lucht verschijnt wipt ze uit bed en start ze de dag met de zonnegroet. Na een meditatie, douche en lekker ontbijt zorgt ze voor lunchpakketten. Enkele dagen per week rijdt ze dan naar kantoor. Ze vult er haar dagen met schrijven, powerpoints ontwerpen, vragen van cliënten beantwoorden, huisbezoeken, interviews, infosessies geven,… De andere dagen vliegt ze thuis in de was, de strijk en de schoonmaak. Haar huis ziet er steeds piccobello uit. Toch heeft ze nog voldoende tijd om een taalboek, boeken voor eerste lezers, andere verhalen en poëzie te schrijven. Soms werkt ze daarvoor door tot in de late uurtjes, maar dat deert haar niet. Tussendoor doet ze haar boodschappen, bezoekt en ontvangt ze vrienden,richt ze haar huis knus in, maakt ze al eens een bloemstuk en volgt ze cursussen. Dagelijks geniet ze met Zoonlief van een vieruurtje, en een spel, wandeling of fietstocht. Ze begeleidt zijn huiswerk terwijl ze in haar kookpotten roert en een heerlijke maaltijd ineen flanst. Soms is het een beetje puzzelen, maar toch slaagt ze erin dagelijks met het hele gezin samen te eten. Ze fungeert regelmatig als taxi voor Zoonief en zijn vrienden: naar de schermclub, de tekenschool, de jeugdbeweging,… Tussendoor weet ze ook zelf te sporten: een beetje yoga, wat fietsen en zwemmen. In het weekend vertoeft ze graag buiten: samen met Manlief hard werkend in de tuin of op uitstap met het hele gezin. Daarenboven is ze altijd te vinden voor wijnavonden en etentjes. De ene keer bindt ze daarbij zelf de keukenschort voor, de andere schuift ze aan bij vrienden of een gerenommeerde kok. Haar programma zit behoorlijk vol. Maar het geeft haar allemaal veel energie. Ze is dan ook steeds heel erg relax.

Dit multitaskend superwijf ben ik. In mijn dromen.

(multitaskend superwijf)

Meer wijvenweek-posts op wijvenblogs.be

Dank aan Ilse en Lilith voor de organisatie van deze week!

» WiebelWoorden

#wijvenweek: Superwijf

schoenen en andere kwesties
mrt18
Nog erger dan de cupcake-bakkende moeders, zijn moeders die cupcakes bakken met kinderen. Erg, in die zin dat ze me onzeker maken, me nog eens met de neus op de feiten drukken dat ik nog lang geen onderscheiding haal op het moederschapsdiploma.
Ik vind dat immers echt niet leuk, met de nadruk op écht niét, bakken met kinderen. Cupcakes bakken op zich vind ik al een gans gedoe, en dan vooral de afwas achteraf. Laat staan dat ik het fijn vind als kinderen het nog eens tien maal zo erg maken.  O ja, ik heb dat al geprobeerd maar dan stuit ik telkens op het feit dat cupcakes bakken nu éénmaal geen kinderactiviteit is. Wat kunnen die kinders nu meer doen dan een beker suiker die ik zelf heb afgemeten bij een portie bloem gieten en daar dan wat in roeren? Langer dan twee minuten kan ik ze daar heus niet mee bezighouden. Het deeg in de vormpjes gieten dat lukt nog voor een vijfjarige al moet ik me dan wel tevreden stellen met misvormde gebakjes en een plakvloer. Resultaat was dus bij elke poging, gefrustreerde kinderen en een ambetante en vooral ontgoochelde moeder. Weer die onderscheiding niet gehaald.
Maar vandaag had ik een andere ingeving en besloot ik nog eens de kinderen bij mijn keukenactiviteiten te betrekken. Ik schilde enkele bananen, appelsienen, appels en peren en drie kwartier later had ik een lekkere fruitsla, vrolijke zelfvoldane kinderen en een moeder die zeker een vierde van de Standaard had gelezen.
En al zeg ik het zelf, een moeder met een tijdelijk grote onderscheiding.
Of laten we het eens aan Sonja Kimpen vragen?
Vettige gesuikerde cupcakes versus (lichtbruine) fruitsla: 0-1
» schoenen en andere kwesties