ik zou kunnen zeggen dat ik uit respect voor het gebeuren van eergisteren geen mening wilde publiceren maar eigenlijk is dat niet zo. ik ga in deze helemaal akkoord met deze meneer. gisteren had ik eigenlijk totaal geen tijd om mijn mening te bloggen. ik heb zoals iedereen altijd een mening over alles, heel vaak niet echt deftig onderbouwd (zoals in de auto wanneer ik roep: “GE MOET NIE PINKEN ALS GE AFSLAAT HOOR!”) maar soms wel deftig onderbouwd zoals bij: “Ge kunt niet zeggen ‘ik ben geen racist, maar…’ en geen racist zijn”.

er zijn eigenlijk bijna geen onderwerpen waarover ik geen mening heb. het wordt bijgevolg moeilijk om te kiezen. ik dacht even het feit aan te kaarten waarbij vrouwen nog steeds bij de kapper worden gediscrimineerd en het dubbele van mannen moeten betalen. maar dat leek mij echt zo banaal. maar moet ik het dan hebben over de kloof tussen arm en rijk, over geweld, racisme enz? of over die mediajacht op tranen bij de schoolpoorten in Heverelee en Lommel? er is zodanig veel onrecht in de wereld dat ik gelijk niet weet waar te beginnen. maar ik zal over iets schrijven waar ik de laatste tijd veel aan moet denken.

de afgelopen weken ben ik met de fiets gaan werken. ik merk dagelijks hoe weinig ‘wild’ de stad Gent van fietsen wel is. putten, hobbels, geen afsluiting tussen fietspad en rijweg, enz. elke keer ik naar mijn werk fiets, voel ik me niet echt op mijn gemak. dat kan misschien komen omdat tientonners mij op 10 cm afstand voorbij zoeven. dat komt omdat ik moet uitwijken voor een grote plas en me dan pas realiseer dat ik chance heb gehad dat er net geen auto afkwam. dat komt omdat ik elke dag twee maal passeer voorbij een herdenkingsplaats met foto’s van vier jonge mensen die daar omvergemaaid zijn.

en ik kan me zo kwaad maken. op iedereen. op de overheid die geen rotte frank investeert in deftige fietspaden die veilig zijn voor fietsers, met een stevige afsluiting tussen hen en de rijbaan. op de automobilisten die zich keizer wanen in hun tanks en je gevaarlijk dicht voorbij razen of aan het rode licht staan wachten en absoluut geen plaats voor je laten tussen hen en het voetpad. ik rij dan altijd op dat voetpad maar heb steeds goesting hun zijkant te krassen met mijn stuur. op de fietser die door het rode licht rijdt. op het groepje wielerterroristen dat maar niet uit de weg wil gaan waardoor ik moet stoppen of op de rijbaan moet uitwijken. op de voetgangers die op het fietspad wandelen terwijl het voetpad 1 meter verder naar rechts ligt.

maar op wie ik vooral kwaad ben, dat zijn de taxichauffeurs hier in mijn straat. in mijn straat staat er een gigantische secundaire school. even verder om het hoekje zijn er twee lagere en kleuterscholen. er wonen veel studenten in mijn buurt. en er zijn veel taxi’s. die laatste doen er alles aan om om ter eerst een dodelijk slachtoffer te maken. het verbaast me dat er nog geen doden gevallen zijn. Godzijdank eigenlijk! excuseer mij de veralgemening. ik heb heus al enkele taxichauffeurs gezien met een gepast rijgedrag. de meerderheid echter heeft volgens mij geen respect voor wie dan ook. aan een school hoor je 30 km/u te rijden. elders in mijn straat 50 km/u. velen rijden denk ik rapper dan 70. ik ben als fietser ooit eens door een auto omver gereden die toen 30 reed. ik wil het mij niet inbeelden wat dat moet zijn aan 70. ze vlammen overal door, ook op plaatsen waar veel voetgangers oversteken. ik hoop zo dat het ongeval, dat ik verwacht, er nooit zal komen. alhoewel ik steeds mijn hart vasthoud als ik er weer al een door het rood zie rijden.