Eigenlijk zou ik nu een mening moeten geven, want woensdag zag ik dat niet zitten. De mening zit in mijn hoofd, maar ik ben te moe en vooral niet geconcentreerd genoeg om ze deftig op papier te zetten. U houdt ze te goed. Beloofd. Wie hier vaker komt lezen, weet trouwens dat hier geregeld een mening te vinden is.

Gearchiveerd onder:Wijvenweek

Hier, nu hoort u het eens van een ander:

Zaterdag, stoefdag. Want u heeft nu al de hele week al uw geheimen op tafel gegooid en uw schaamtegevoel overwonnen, maar in de kern, de essentie en onze pit (ha, voor deze zin kregen wij advies van Ingeborg en Brigitta Callens) zijn wij allemaal TOPWIJVEN. Heel vaak durven we dat niet eens zeggen, want een mens zou maar eens hooghartig overkomen. Vandaag niet. Blog over iets waar u echt oprecht fier over bent. Want dat is zonder twijfel terecht, en dat mag ook eens gezegd worden.

Ha! Waarmee gaan we beginnen? Uiterlijk? Innerlijk? Gedrag? Realisaties? Prestaties?
Nee, serieus nu. Waar ik oprecht fier over ben, zijn mijn man en mijn kinderen. Niet altijd, hoor. Daarover had ik in het vorige stukje (zelfcensuur) kunnen schrijven. De dingen die ik al meegemaakt heb met mijn kinderen waarbij ik door de grond had kunnen zakken… Maar, en dat is iets waar ik eigenlijk ook best fier op ben, ik zak dan niet door de grond, ben zelfs niet eens heel erg beschaamd. Ik ben oprecht fier dat ik sterk in mijn schoenen sta zodat ik ondanks alle problemen in ons gezin overeind blijf en mijn werk kan blijven doen. En geloof me, dat werk vergt ook veel van me, de ene helft van mijn job dan toch, de andere helft is meer een hobby. Ik ben oprecht fier op mijn man die ook overeind blijft en zijn werk fantastisch doet. Soms vinden we het moeilijk om te zien hoe mensen in onze omgeving met hun kinderen kunnen uitspoken wat ze willen en alles toch goed blijft lopen en wij op een koord moeten balanceren en ondanks ons talent en onze motivatie en ons inzicht en onze consequente houding en onze principes in opvoeden (ik mocht stoefen!), vaak met crisissen en toestanden zitten. Toch gaan we door, geven we niet op. En ook daar ben ik fier op. Op ons doorzettingsvermogen. Ons incasseringsvermogen. Ik ben er fier op dat we ondanks alles er toch in slagen om een rijk sociaal leven te hebben en ons in te zetten voor de scouts, de school, vrienden,… Ik ben er fier op dat we ons gezin, ondanks alles, draaiende houden (al is het hier meestal rommelig en soms vuil, ja) en nog tijd kunnen stoppen in onze relatie en onze hobby’s. Ja, ik ben fier dat manlief en ik de ballen in de lucht kunnen houden (meestal toch… maar dat is voer voor het thema van gisteren – waarover ik nooit zal opschrijven uit respect voor mijn kinderen en man).

Gearchiveerd onder:Wijvenweek

Opdracht van de dag:

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen.

Frustraties, daar blog ik genoeg over. Ik heb zelfs een categorie ‘Kleine ergernissen en frustraties’. Ik post niet alleen positieve dingen, me dunkt. Waarover blog ik dan niet? Over persoonlijke dingen die anderen kunnen kwetsen. Over mijn werk. Over heel intieme dingen. Over dingen die niet heel de wereld moet weten.
Ga ik daar vandaag verandering in brengen? Nee. Ik vind mijn blog met de nodige zelfcensuur prima zo. En als dat u niet aanstaat, moet u maar zorgen dat u mijn héél persoonlijke vriendin wordt, dan ga ik u misschien wél ‘volledig’ inwijden in mijn persoonlijke leven. U mag me proberen om te kopen. Kijk maar eens op mijn lijstje. Of stuur me een zelfgemaakt rokje, jurkje,… voor mijn dochters. Of iets anders.

Gearchiveerd onder:Zonder categorie

De inleiding van de organisatoren:

We hebben ze allemaal: de wildste dromen, de meest ambitieuze verlangens. Of we hadden ze, maar ze zijn om één of andere reden ergens onder het stof van de tijd verloren gegaan. En dat is helemaal niet erg, of net wel. Vaak durven we dat niet uitspreken, om één of andere reden. Op donderdag horen we graag over vervlogen dromen, vergane ambities. Of over heerlijke verlangens naar hoe uw leven beter gaat worden, binnen een paar dagen, maanden, jaren.

• Een wereldreis maken! Dat is altijd mijn wildste droom geweest. Zoals ik hier al eens vermeld heb, zeilen vrienden van me de wereld rond en elke keer als ik één van hun blogpostjes lees, word ik een beetje jaloers.
• Een ambitieus verlangen was in de politiek gaan en minister worden, zodat ik al mijn ‘geweldige’ ideeën zou kunnen toetsen en bijschaven en uiteindelijk realiseren. Echt concreet is dat verlangen nooit geweest. Ik ben nog nooit lid geweest van een politieke partij, ben zelfs niet eens consequent in mijn stemgedrag en heb ‘de politiek’ van wat dichterbij kunnen aanschouwen waardoor ik al heel gauw wist dat het er in de politiek niet aan toegaat zoals ik zou willen of zou aankunnen.
• Een heel dubbel verlangen, dat intussen begraven is, en dus een vervlogen droom is: nog een baby. We hebben er bewust voor gekozen om onze vier kinderen snel na elkaar te krijgen (4 kinderen op 4 jaar tijd) en ik vind het nog altijd heel fijn dat ze zo weinig in leeftijd verschillen. Na nummer 4 was het goed geweest voor mij. Maar toen de jongste een jaar of vijf was, ben ik beginnen te dromen van een laatste, rustigere zwangerschap en babyperiode, in het gezelschap van kinderen met wie ik een gewone conversatie kan voeren, en niet met alleen maar peuters/pas kleuters om me heen. Een zwangerschap en baby waar we als gezin van konden genieten. Anderzijds waren er heel wat bezwaren. Zou het kind zelf het wel fijn vinden om een nakomertje te zijn? Alles wat net afgesloten was, opnieuw beginnen (onderbroken nachten, pampers, middagslaapjes, zindelijkheidstraining,…). Mijn leeftijd was niet meer optimaal voor een zorgeloze zwangerschap. Enfin, geen goed plan, dus opgeborgen. Voorgoed.
• Een vergane ambitie is mijn beroepskeuze. Al ben ik nu heel blij met wat ik doe, ooit heb ik iets anders willen doen. Door omstandigheden heb ik die ambitie opgeborgen. En waarschijnlijk maar best ook, want mijn leven zou er heel anders en allicht niet beter hebben uitgezien.
• Mijn grootste droom en belangrijkste verlangen ten slotte is, denk ik, dat ons gezin een warm en hecht nest zal blijven voor onze kinderen.
• En voorts ben ik een heel tevreden, gelukkig mens, met altijd een heleboel kleinere en grotere verlangens en dromen en plannen. Zo zit ik in elkaar en daar geniet ik van.
• En mijn meest acute verlangen nu is om een zak chips leeg te eten. En dat ga ik nu doen ook.

Gearchiveerd onder:Licht in de duisternis, Wijvenweek

Vandaag geen mening bij mij. Het ‘Wijvenweekproject‘ is vandaag niet aan mij besteed.
Mijn gedachten dwalen voortdurend af naar het vreselijke ongeval in Zwitserland. Het bange afwachten van de ouders, de hopeloosheid, het verdriet, de onmacht. Ik kan me voorstellen hoe het voelt, zo snel mogelijk bij je kind willen zijn, willen weten of je kind leeft of niet, willen weten hoe het eraan toe is, het willen vastpakken, troosten, opvangen. En dan moet je wachten, wachten, wachten. Zwitserland is zo dichtbij en toch ben je daar niet in een uurtje. Zelfs niet met een vliegtuig. We beschikken over gsm’s, e-mail, satellieten en toch zit je uren in onzekerheid, kan niemand je vertellen wat je wil horen. Of net niet wil horen. Of misschien heb je zekerheid, maar de mensen naast je nog niet. Al die dingen gaan door mijn hoofd. Ik zie de tunnel, weet dat ik hem ken, want we rijden er elk jaar door, al jaren intussen. Ik ken de streek, de efficiëntie en betrokkenheid van de Zwitsers. Ik hoor en lees de reacties op de nieuwszenders en websites. En ik voel vooral verdriet.
Vandaag dus geen mening bij mij. Nu even niet.

Gearchiveerd onder:Zonder woorden

Guilty, zonder pleasures. De broccoli plat laten koken door al dat geblog over guilty pleasures en kleine kantjes, ja. Misschien is bloggen op zich wel een guilty pleasure. Want in plaats van te werken, op te ruimen, leuke dingen te maken, te lezen, piano te oefenen, voor mijn kinderen en man te zorgen en mij met hen te amuseren, zit ik véél te veel op het www. Blogs lezen, commentaren achterlaten bij mensen die ik niet ken en die mij niet kennen, zelf af en toe eens een futiel blogpostje schrijven. Guilty pleasure. Met stip.
Ik ga de pasta afgieten, voor die ook plat gekookt is.

De dochter was al halverwege op weg naar huis. Note to myself: probeer dat kleine kantje van liever te bloggen dan op de fiets te kruipen meer weg te moffelen om uzelf schuldgevoelens te besparen.
Om het nog even over bloggen te hebben. Ik ben stiekem toch een beetje jaloers op al die succesvolle blogsters met honderden lezers, die elke dag grappige, originele, spitsvondige blogs posten en om de haverklap een nieuwe creatie kunnen tonen (niet de lezers, maar de blogsters). En bij uitbreiding ben ik jaloers op mensen die succesvol zijn om kwaliteiten waarmee ik ook succesvol zou willen zijn. Geen jaloezie op een zwemster die een medaille wint. No way. Ik zwem niet graag. En ik doe niet graag elke dag de hele dag hetzelfde. Maar mensen die succesvol zijn en een boeiend leven hebben omdat ze intelligent, gevat, creatief, ondernemend zijn, mmm, ja, daar ben ik stiekem een beetje jaloers op.

De aanzet van de organisatoren voor het thema van vandaag:

Sommige dingen vertelt u tegen vriendinnen, giechelend bij een glas witte wijn, maar ver weg van het internet. Behalve vandaag. U beslist natuurlijk zelf hoe ver u gaat, en we weten dat ook maar al te goed: de wereld leest mee en sommige dingen moet de wereld nooit weten. Maar andere zaken houden we misschien voor onszelf terwijl ze eigenlijk niet zo erg zijn. Het voordeel van het toch online te gooien is dat u zich kan verwachten aan een hoop “allez, ik heb dat ook”, en “kind toch, ge moet daar niet mee inzitten” in uw commentaren. En neem het van ons aan: goud waard zo’n dingen. 

Geef ons dus: uw guilty wijvenpleasures, als ik me liet gaan dan …, uw liefde voor bleitfilms, de chronologie van één van uw breakdowns, wat u echt denkt over andere vrouwen, wat u niemand ooit vertelt (gewicht, hoeveel u echt eet, …), uw onzekerheden, uw werkpunten, waarin u keihard suckt… Of misschien wilt u wel vertellen over die keer dat uw masker wel degelijk heeft gewerkt om ergens te raken, of iets te verkrijgen?

Goh… Een moeilijk onderwerp. Ik zit hier al 5 minuten naar het scherm te kijken, schrijf woorden neer en wis ze weer. Want inderdaad, de wereld leest mee en sommige dingen hoeft de wereld nooit te weten of weet de wereld beter niet.
Zal ik het dan over dingen hebben die ik voor mezelf hou, terwijl ze eigenlijk niet zo erg zijn? Kleine kantjes? Ja, die zijn er natuurlijk wel. Ongeduld is er één van. Alleen doen wat ik graag doe en de rest uitstellen of niet doen of half doen. Te laat gaan slapen zodat ik moe ben en minder goed functioneer dan zou moeten voor de kinderen, mijn man en mijn werk. De zak chips helemaal leeg eten. Mensen snel beu zijn (ja, u en u en u daar).
Meer kan ik niet opschrijven, want ik heb beloofd om mijn dochter van school te gaan halen. Als ik haar nu wijs maak dat ik niet op tijd kon zijn omdat ik niet klaar was met mijn werk, terwijl ik eigenlijk gewoon aan het bloggen was, zou dat nog een klein kantje zijn. Dus dat doen we niet. Vandaag niet.

“Hoe we er echt uitzien, ‘s ochtends bij het ontwaken, en hoeveel werk en lepe truken we werkelijk nodig hebben om er uit te zien zoals u ons op de trein tegenkomt, een paar uur later. ” Zo beschrijven de organisatoren van Wijvenweek het thema van vandaag.
Dat vraagt eigenlijk om een foto, maar een foto van mezelf kan ik u helaas niet laten zien op deze o zo anonieme blog. Ik kan wél vertellen dat ik ‘s morgens altijd (altijd!) opsta met hele dikke wallen onder mijn ogen, die nooit helemaal verdwijnen. Ik ben allergisch aan vanalles en nog wat, zeker aan huisstof en huisstofmijt en dat zie je. Met een subtiel (vind ik zelf toch) laagje make-up zie ik er wel wat beter uit (vind ik zelf toch). Veel tijd en werk steek ik daar weliswaar niet in (vind ik zelf toch). De vaste routine van potjes en crèmes en mascara en lippenstift enz.; langer dan 5 minuten duurt dat niet, vakkundig als ik intussen ben. En als we het verder over mijn uiterlijk moeten hebben, kan ik u toevertrouwen dat ik regelmatig naar de kapper ga om mijn grijze haren te laten camoufleren. Niet dat ik volledig grijs ben, maar de grijze haren zijn te talrijk geworden om het zo te laten (vind ik zelf toch). En haar verwijderen op ongewenste plaatsen, nog zo’n vrouwenkwestie, daar wordt hier ook tijd in gestoken.
Vind ik dat vervelend? Soms. Meestal niet. Ik geniet er wel van om me te verzorgen, te proberen er goed uit te zien. Ook met kleding. Ik vind het fijn om er vrouwelijk en elegant uit te zien. Al moeten mijn kleren wel comfortabel zitten.
Over kleren gesproken: ik moet dit jaar op jacht naar een bikini en/of badpak. Dat doe ik niet graag, omdat ik zo moeilijk een mooi model vind dat me ook nog eens goed staat. Iemand een tip voor dé winkel waar ik zeker mijn goesting zou moeten vinden? En iemand kandidaat om mee te gaan zoeken en kiezen?