Shoes! Shoes! Shoes!
Moi Mistinguett
#wijvenweek 7: Schoonheid uit een potje
Ik ben uw grootste fanGelukkig werd er in de wijvenweek een inhaaldag voorzien. De laatste weken lijk ik mezelf steeds vaker te moeten inhalen. Maar eind goed al goed dus, de laatste dag van wijvenweek zit er bijna op. U kan weer vredig slapen zonder de angst dat ik uw mailbox vol zal spammen met onzinnige praat. Wat ik toch echt met plezier deed. Al blijken dagelijkse deadlines niet echt mijn ding, bloggen volgens een vooraf bepaald onderwerp lag me beter dan ik dacht. Dat vind ik zelf althans, spreekt u me gerust tegen als u het daar niet mee eens bent. Voor ik dus aan mijn inhaalbeweging begin wil ik nog even een hoeraatje juichen voor het wijvenweek-concept. Ik ben fan en ontdekte tal van stevig bloggende wijven. Leuk!
Goed dan nu het blogbericht waar u natuurlijk al een hele week op zit te wachten, dat van dag een: beautygedoe. Als echt wijf ben ik in het bezit van fond de teint, nagellak in alle kleuren van de regenboog, eyeliner, lippenstiften, parfum en nog veel meer. Ik bedwing mijn haren af en toe met de stijltang en epileer mijn wenkbrauwen. Maar welk wijf doet dat niet? Ik heb geen zotte schoonheidsmiddeltjes, al houdt me dat niet tegen om uren te staan tutten.
Haren zijn nooit mijn sterkste kant geweest. Hooguit een dotje krijg ik in elkaar geflanst. Visgraat- en andere vlechten zijn niet aan mij besteed, evenals opgestoken coupes of andere creatieve dingen. Nagels lakken kan ik goed, mits ik daarna met remover mijn vingers nagellak-vrij mag maken. Mijn enige talent is het aanbrengen van een lijntje eyeliner. Daar ben ik best wel goed in. Beter dan dat zal het helaas niet worden. Maar ik maak mezelf graag mooi. Op dat vlak ben ik een meisje-meisje. Ik koop bergen nieuwe kleren en ga de deur niet uit zonder foundation en mascara. De broodnodige basics.
Foundation. Wat een nachtmerrie is dat toch. Kent niet iedereen iemand die zichzelf oranje smeert met dat spul? Om dan kragen vol oranje smurrie te zweten en met een gigantisch kleurverschil rond te lopen? Pure horror. Of de typische panda’s die hun oogpotlood over hun halve gezicht uitwrijven (ja ik was er vroeger ook zo een), de dames met de smokey-eyes die toch net iets te smokey zijn (wat zou dat kosten per uur?). Maar het aller- aller- aller- ergste zijn toch zeker wel de ‘crunchies’. Of hoe dat ook mag heten. U kent het vast wel, die dikke (meestal felgekleurde), ietwat pluizige haarrekkers. Gru-we-(le-)lijk.
Zelf heb ik ook al ettelijke modeblunders op mijn naam staan. De periode van Buffalo ‘s, Eastpack-buideltasjes, eeuwige pipi-langkous-staarten en Snoopie)bh’s ben ik ondertussen wel al door. Dan vertel ik u de ergste blunders nog geeneens. Ik had dreadlocks, een permanent, kort haar, lang haar, rood haar, bruin haar. U vraagt wij draaien. Maar momenteel ben ik redelijk stabiel. Ga ik voor tweedehands en goedkoop. Dat kan ook modieus zijn denk ik dan.
Mijn grote verslaving zijn LUSH- producten. En dan vooral hun smeerseltjes. Dier- en huidvriendelijk. Alleen niet zo portemonnee-vriendelijk. Helaas.
Goed ik ben uitgeschreven. Ik ga nog wat shminkloos zijn deze zondagavond.
A la proxima!
238 Tita en opruimactie
titatastisch- “Naakt doe ik de afwas” (Jelle Cleymans) in de cd-speler
- een vuilbak vol papieren zakdoekjes
- maandverband op het boodschappenlijstje gezet
- smoelenboek helemaal opgekuist (byebye overbodige vrienden)
- de administratiestapel zien groeien
- benen ontharen op de planning zetten
- oorbellen terugvinden op de gekste plaatsen
- overal papierschilfers en papierbollekes vinden van de lekkerste Milka-Crispy-paaseitjes van de wereld
- kousen zonder “tweelingbroertjes/zusjes” tegenkomen
- kleerkast opruimen op mijn “to do”-lijst zetten
- toch nog een volle doos Kleenex tegenkomen: OEF!
- papieren zakdoekjes op het shoplijstje zetten
- het geboortecadeautje (ingepakt en al) tegenkomen dat voor baby M. bedoeld is (geboren in september): dringend de mama eens sms-en!
- voorleesboek klaarleggen (beloofd aan Thor)
- op de “to do”-lijst: handtas opruimen
- suikerboontjes snoepen
- de “tweelingbroertjes/zusjes” vinden en bij elkaar brengen
- plots een hele stapel oud papier hebben terwijl het vrijdag pas allemaal is opgehaald
- een stapeltje uit te zoeken tijdschriften
- alle kleren in de kast, maar te weinig kleerhangers (morgen eens zoeken)
- die paraplu zou beter standaard in mijn fietstassen steken
- puntje op de “to do”-lijst: fietstassen uitmesten
- me afvragen of ik echt iets ga hebben aan die deleizekaart en dus dat papier ga invullen of niet
- hatsjie!
- pot uiercrème op het nachtkastje zetten om mijn rode snotneus in te vetten voor het slapengaan
- bibliotheekbezoek van morgen in het rood in mijn agenda: anders boete!
- dringend een afspraak maken met de oogarts: bijna door de lenzen-voorraad heen
- oef, van opruimen krijg je ‘t warm
- zin krijgen om morgen veel te doen
- door een boekje over Stockholm bladeren en spontaan beginnen te glimlachen
- morgen niet vergeten te stofzuigen
En… tijd voor mijn bedje!
Wijvenweek – zelfcesuur en de rest
De wereld van ...Vooruit dan: fototijd. Bedenkt er zelf de details maar bij. Dit ben ik, geheel en al.
Waar ik normaal nooit over blog: Een outfitfoto van deze zaterdag. Lekker zomers: Paarse trui (Mango, 4jaar oud), Broek (Edc, 1 jaar oud), Riem (cadeautje, 3 jaar oud), Schoenen (Maripé, zeker 7 jaar). Op de achtergrond mijn stoffenverzameling. Heel rommelig, niet superveel, maar moet toch nodig opgeruimd worden.
Dan zijn we bij punt twee: multitaskend superwijf.
Dat is dus wat ik niet ben. Ik kan maar één ding tegelijk heel goed. En ofwel is dat het een, ofwel het ander. Mijn huishouden schiet er dan ook regelmatig bij in. Totaal dan. Er ligt hier een hoop was, niet meer te overzien. Vooral kleren vliegen hier in het rond. Die willen gewoon niet in de kast blijven. Hoog tijd dat het zomer wordt, want dat zijn dan minder kleren. Morgen begint het grote actieplan.
Dat is dus wat ik niet ben. Ik kan maar één ding tegelijk heel goed. En ofwel is dat het een, ofwel het ander. Mijn huishouden schiet er dan ook regelmatig bij in. Totaal dan. Er ligt hier een hoop was, niet meer te overzien. Vooral kleren vliegen hier in het rond. Die willen gewoon niet in de kast blijven. Hoog tijd dat het zomer wordt, want dat zijn dan minder kleren. Morgen begint het grote actieplan.
Verder heb ik ook nog wel ergens een mening, namelijk dat vrouwen nogal hard kunnen zijn voor elkaar soms, en het elkaar dan vreselijk onnodig moeilijk maken, met veel emoties vandien.
Maar voor de argumenten en uitwerking daarvan moet je een andere keer komen.
Ik multitask hier toch maar weer drie berichten in één.
Oh ja, en ik ben met mijn eerste gebreide sok begonnen. Iets wat ik al langer wilde proberen. Later een foto.
“Plants are your friend, fruit is the focus.”
Mei Van Walleghem“Plants are your friend, fruit is the focus.”
– Harley Johnstone, aka Durianrider
#Wijvenweek: Kijk, een mening
2 becomes 4Woensdag had ik zoals de meeste vrouwen geen goesting om nog eens mijn (bescheiden) mening neer te pennen, maar nu doen we even een tour de force.
En omdat het nu eenmaal wijvenweek is, doen we dat in stijl, over vrouwen dus.
Vrouwen en werk
Vrouwen verdienen minder dan mannen voor hetzelfde werk. Ewel ik vind dat schandalig. OK, vrouwen werken vaak minder (hard) dan mannen. Anders dan mannen moeten wij ook met andere dingen bezig zijn: het huishouden, de kinderen. En ja, dat is ook werk, onbetaald weliswaar, maar zeker niet het meest leuke werk. En face it or not, beste mannen, u hebt daar weinig tot geen oog voor. Wassen, plooien, strijken, waarom? Mijn kleren vliegen toch vanzelf netjes gewassen in mijn kast?
Dus…. vind ik het schandalig dat vrouwen als minder worden aanschouwd qua werk. Een baas ziet een vrouw en denkt: kinderen, ziekte, afwezigheid, minder inzet… Maar al te vaak vergeet men dat achter een man die zich 110% kan inzetten voor zijn werk ook een vrouw staat die al de rest op zich neemt.
Enfin… you get the point. Ik word daar soms een beetje lastig van.
Hierbij moet ik dan meteen vermelden dat ik daarvantswege niet kan klagen hier in huis. OK ik doe het meeste op sommige vlakken, maar ik kan dan ook geen huizen verbouwen. Maar manlief, je bent gewaarschuwd: de dag dat er in huis niks meer te doen valt, doe jij dan ook de helft van het plooiwerk? 
Voor mijn dochter wens ik alvast dat zij mag opgroeien in een wereld waar vrouwen nu eens 100% gelijke kansen mag krijgen qua werk, qua vrijheid. België mag dan wel een van de beste plaatsen zijn waar je als vrouw geboren kunt worden, er is nog altijd werk aan de winkel.
Dus pleit ik nu alvast voor meer vrijheid voor de mannen. Laat hen ook maar eens thuisblijven voor de kinderen, laat hen ook maar eens moederen. Ze hebben er deugd van. En laat hun werkgevers er dan meteen ook aan wennen dat beide ouders er moeten kunnen zijn voor hun kinderen.
En awoert aan alle mannen die blijven vasthouden aan het klassieke rollenpatroon.
En stop ik erover… echt.
#Wijvenweek – inhaaldag
De gebroeders de SmetIk heb nog wat in te halen.
Woensdag werd er niet geblogd omwille van het busongeluk. Het thema van woensdag was ‘ik heb een mening’ en die dag deed niks er nog toe. Vroeger had ik veel vaker een mening. Ik leerde echter om die steeds vaker voor mezelf te houden. Eén van mijn stokpaardjes blijft echter dat ik vind dat we niet altijd even respectvol omspringen met onze ouderen. Jongeren kiezen te weinig bewust voor richtingen in de ouderenzorg, terwijl handen en hoofden daar erg nodig zijn. Er is te weinig geld om voor ouderen te zorgen wordt dan gezegd, te weinig tijd ook. Maar ik geloof dat niet helemaal. Ik zie op mijn werk zoveel mooie initiatieven, woonzorgcentra waar het aangenaam is om te wonen en te leven en mensen die zich met hart en ziel inzetten voor onze ouderen. Anderzijds zie ik ook andere toestanden. En dan gaat al mijn haar rechtstaan. Zoals vandaag: de planten in de kamer in rusthuis X krijgen geen water want daar zou geen tijd voor zijn. Bloemen blijven rot in de vaas staan, tot het bezoek het zelf weggooit. Als we al geen plant kunnen water geven, hoe kijken we dan naar de persoon die in die kamer woont?
Zelfcensuur was het thema van donderdag. Ik schrijf hier enkel over of in functie van de jongens. En dan heel gelimiteerd: er wordt goed nagedacht over wat en hoe we (de wederhelft leest altijd na om te zien of het kan) iets neerschrijven. Daardoor vervalt het soms in oppervlakkigheid. Maar het is zo en niet anders. Een geheugensteun voor onszelf, het delen van belevenissen voor familie en vrienden, een dagboek voor de jongens zelf.
Vanaf morgen leest u dus enkel weer over de avonturen van de gebroeders de Smet in de Scheldestraat.
Wijvenweek: sunday link love
amoorieIk was sowieso van plan om vandaag nog iets te schrijven. Als je iets doet, doe je het goed. Ik speel al lang met het idee om een post per week te wijden aan blogposts, filmpjes, … die me raakten en me deden lachen. Ik denk dat zondag een uitgelezen dag is om die dingen te delen en naar analogie met The Sweetest Occasion ga ik dus bij deze de rubriek Sunday Link Love lanceren. Laat ons hopen dat ik het volhoud.
Aangezien het wijvenweek geweest is, heb ik voor deze eerste keer per dag een aantal posts gekozen waar ik mezelf in herkende/hard om moeten lachen heb/die ik met plezier gelezen heb.
Beauty Queen
‘De dood op geitenpootjes’, dixit lilith.
De lach van crispkat.
Kleine kantjes en guilty pleasures
“Oeps. Daar heb je mijn eerste kleine kantje al. Ik heb bevestiging nodig. Véél bevestiging. Altijd. En aandacht, dat ook. Vraag maar aan Het Lief, dat doe ik ook geregeld. Zoals wanneer we samen in de zetel zitten, ik naar de tv aan het staren, hij spelletjes aan ‘t spelen op de laptop. Lekker asociaal. Tot hij mijn elleboog in zijn ribben krijgt natuurlijk. “Aandacht!”, zeg ik dan, en dan weet hij dat hij mij eens dicht moet pakken.” Ik heb dat ook soms, Eveliens!
En die i. die is net als mij soms eens lui.
Michel is simply hilarious: “Mensen die zichzelf voorstellen met Achternaam – Voornaam (way to country-bumpkinize uzelf, gasten). Mensen die in potjes-Engels schrijven (ZESENDERTIG onderwerelden wens ik ze toe). Programmeurs die te leeg zijn om een degelijke uitzondering te schrijven voor het geval er maar één is van iets (“nog 1 stoel(en) beschikbaar”? nog één dets in uw wezen, ja).”
En ook dit vond ik zo hilarisch dat ik een tijdlang bleef glimlachen naar mijn scherm. “Elke ochtend sta ik trouwens aan een buskotje ten velde te wachten om over te stappen. Als er niemand anders staat, durf ik regelmatig mijn klep volledig open te zetten. Diepe altpartijen of mijn hoge sopraanstukken passeren dan luidkeels de revue. Het is een beetje gênant als er dan plots een fietser voorbijkomt, maar dan draai ik me altijd subtiel een beetje om met mijn gezicht naar het bushok.”
Meningen
Die van Saskia.
Die van Nina.
Die van Ruby (een heldin die al lang ergens een column zou moeten hebben!).
Dromen
Sarah van Yunomi maakte hier iets grappis van.
Zonder zelfcensuur
Astrid zegt niets, maar tegelijk ook iets. That’s why I like her.
Topwijven
Topwijven? Daarvan moet ge mij niet overtuigen. Iedereen die meedeed en het volhield mag hier staan!
Ik blijf alvast een heel pak blogs volgen, supertof vond ik het om zoveel gewone dingen van gewone mensen te kunnen lezen. Voor wie de Twitterende wijvenwekers wil blijven volgen, is er ook de lijst die ik maakte alhier.
Ik blijf met heel wat blogideetjes achter die ik binnenkort wel eens in de praktijk omzet. Stay tuned, thanks for reading!
» amoorie
#wijvenweek: inhalen en afsluiten met toeters en ballonnen
Ysabje's BlogDe stoefdag van de wijvenweek was gisteren. Gelukkig is er nog een inhaaldag. Op de valreep haal ik de eindmeet…
Ik heb een heel weekend feestjes gehouden voor zoonlief die 4 werd. Ik heb nauwelijks tijd gehad voor bloggen of stoefen. Ik moest pannenkoeken bakken, kinderen bezighouden, broodjes smeren, mensen ontvangen, vriendelijk lachen, binnenlaten en uitzwaaien, koffie maken, zonen opvoeden, speelgoed verstoppen, reuzenhelikopters be-ooh’en en lampekappen rechtzetten. Ondertussen heb ik getracht om fotografisch bewijsmateriaal te maken voor het nageslacht. En dat alles deed ik met een chronische sinusontsteking, een zieke dreumes (Boris) op mijn arm en slechts een handvol uurtjes slaap.
Veel meer woorden heb ik wellicht niet nodig om aan te tonen dat u hier te maken hebt met een verlicht wezen, door stralen van goedheid en perfectie omgeven.
Mijn wijvenweekafsluiter bestaat dus vooral uit enkele foto’s van het weekend om al die perfectie visueel tastbaarder te maken:
Hier ziet u de jarige job achter de boom. Hij was kwaad. Voor zijn kinderfeestje begon wilde ik met stoepkrijt een tekening maken voor de deur en de genodigden attent maken op het jarigzijn van zijne hoogheid. Maar Tadeusz wilde een stukje uitgommen. Wat dus niet gaat. Hij stampvoette driftig en weigerde zich nog toonbaar te maken. Gelukkig was dat de laatste grote stuiptrekking van zijn driejarigheid en herpakte hij zich als een voorbeeldige vierjarige. U ziet: dat moet wel door mijn opvoedkundige superioriteit zijn!
Even later werd er enthousiast geblazen naar een niet-zelfgebakken cake. Zelf gaan bakken lijkt me op zo’n dag een beetje parels voor de zwijnen. Ze eten er toch nauwelijks van. De cake was wel het enige gesuikerde van de hele dag. De meeste kinders zijn volledig zonder suiker terug naar huis gekeerd. En ze hebben het niet gemist! Wederom bewijsmateriaal van de hier heersende sfeer van absolute perfectie, lijkt me.
Tot zover het zaterdagfeest…
En toen nog de zondag… Vanochtend stond ik voor dag en dauw op, mijn kroost behendig door de eerste uren van de zondag loodsend. Met stimulerend samenspel, geduld en tandengeknars. En natuurlijk ook heel erg netjes. Rommel, dat kennen wij hier niet. Hier is gewoon veel educatief materiaal. En ja, ze zitten tv te kijken. Maar ze keken naar de Zevende Dag.
Sventikov zei over onderstaande foto: “Het doet me aan Woodstock denken.”
Aangezien het ‘stoefdag’ is, komt die opmerking gewoon in het lijstje ‘complimenten’.
Even later begon feest twee, met de grote mensen. Het leek in feite erg op feest één, met de kleine mensen. Er waren toeters, pannenkoeken en ballonnen.
Toen alle volwassenen zich plots wilden gaan bewijzen op het skateboard van Tadeusz moesten we een extra oogje in het zeil houden. Zo’n bende losgeslagen grote mensen op een namiddagfeestje, dat vraagt serieus wat stalen zenuwen!
Mijn moeder bleek een enthousiaste durfal:
En nog maar eens een bewijs van perfectie: er waren zelfs vlaggetjes op ons feest!:
En zo sluit ik deze wijvenweek af met een feestelijk weekend en wat pluimen op mijn hoed. Dat mag wel eens. Maar vooral ben ik blij met mijn jongens. Ik vind dat mijn kinderen goed gelukt zijn. Het zijn wel niet mijn creatieve kleiwerkjes of zo (ze zijn vooral van zichzelf), maar ik ben toch trots op hen…
